My Blog

Humihilab ang sugat

na pilit pinaghihilom

ng panahong limot

sa alaala’t sawi.

Bingi na ang tainga

sa alulong ng awit

na kagabi lang inialay

ng mga labing may pait.

Imbot at galit

isinasaway sa isip

ngunit di pa maiwaglit

sa pusong dukha

ang hapding inilatay

ng dilang matalim,

ng matang mapanukso,

ng haplos na nakapapaso,

at  kailan pa ma’y

di magiging akin.

May kabig sa dibdib

bawat patak na idinuduwal,

ng langit,

ng mata,

ng pag-asang lumisan na.

Di matanto ang pagkutya

ng amihang bumulong

sa taingang pikon

ng ligayang wala.

Nasaan na?

Bumabadya na ang unos

ngunit di na kayang maka-alpas,

ayaw nang kumaripas,

at sa huling buntong-hininga’y

suko na.

Suko na.